Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑ ΚΙ ΕΓΩ «ΛΥΚΟΣ»
Με τα παιδιά της Γ΄ τάξης – και με αφορμή ένα υπέροχο βιβλίο εμπνευστήκαμε για να προχωρήσουμε σε δράσεις κατά του σχολικού εκφοβισμού. Η Κοινωνική Λειτουργός του σχολείου, κ. Πρωτοπαπά Κάτια, επεξεργάστηκε με τα παιδιά το παραμύθι με τίτλο: «Η ημέρα που έγινα κι εγώ ”λύκος”». Πριν την ανάγνωση συζητήσαμε: «Τι σκέφτεστε όταν ακούτε τη λέξη λύκος;», «Ποια τα χαρακτηριστικά του;» Σχολιάζοντας τον τίτλο: «Πώς μπορεί να γίνει κάποιος λύκος και γιατί;” Στο τέλος συζητήσαμε για τα συναισθήματα που μπορεί να ένιωθαν οι πρωταγωνιστές του βιβλίου αλλά και για τα συναισθήματα που προκλήθηκαν σε εμάς.
Αυτή είναι η ιστορία της Σάρλοτ. Η Σάρλοτ φοβάται τους λύκους. Τους αληθινούς λύκους. Και ακόμα περισσότερο τους λύκους που τριγυρίζουν άγριοι και επιβλητικοί στην αυλή του σχολείου της. Αρχηγός τους η Άγκνες και ξωπίσω η αγέλη της. Καραδοκούν έτοιμες να κατασπαράξουν κάθε γέλιο, κάθε όμορφο συναίσθημα και κάθε ανέμελη στιγμή. Η Σάρλοτ νιώθει ανυπεράσπιστη μπροστά τους, σχεδόν ανήμπορη. Μέχρι που μια μέρα γίνεται κι εκείνη λύκος. Αποκτά δόντια και νύχια κοφτερά και μάτια που στάζουν οργή. Επιτίθεται στον Σάιμον ένα αγόρι αβοήθητο όπως ήταν κι εκείνη. Αναγνώρισε αμέσως το φοβισμένο βλέμμα του. Της ήταν τόσο οικείο. Και τότε συνειδητοποίησε πως το θηρίο στο οποίο είχε μεταμορφωθεί δεν της ταίριαζε. Η αγκαλιά της μαμά της ήταν η κινητήριος δύναμη για να εκφράσει όλα όσα είχε κρυμμένα στην καρδιά της. Και οι λέξεις έγιναν γιατρικό. Κι έπειτα κοίταξε τους λύκους κατάματα και αυτή τη φορά δεν την τρόμαξαν. Όχι επειδή τους νίκησε, αλλά επειδή τους αγνόησε. Γιατί όλα όσα χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή ήταν αγάπη, κατανόηση και αποδοχή και τα βρήκε απλόχερα σε μια νέα δυνατή φιλία!
Μέσα από λέξεις, εικόνες και συναισθήματα συζητήσαμε για το τόσο ευαίσθητο και επίκαιρο θέμα του σχολικού εκφοβισμού. Σε όλη τη ροή της ιστορίας τίθεται μια ιδιαίτερα σημαντική παράμετρος, η έννοια της επανάληψης. Η Σάρλοτ βιώνει έντονα τις ψυχολογικές, πνευματικές, σωματικές και κοινωνικές επιπτώσεις του σχολικού εκφοβισμού. Χάνει την όρεξη για φαγητό, τη διάθεση για παιχνίδι και τον ύπνο της, βλέπει εφιάλτες, κλείνετε στον εαυτό της, εμφανίζει σωματικά συμπτώματα και σχολική άρνηση, παρουσιάζει χαμηλή αυτοεκτίμηση και έντονο στρες. Ακολουθεί την ομάδα των λύκων και υπομένει την κοροϊδία υπό τον φόβο χειρότερης μορφής βίας και έχοντας την ανάγκη να ανήκει κάπου γίνεται ίδια μ’ αυτούς.
Κάθε παιδί θύμα ενδοσχολικής βίας ανεξαρτήτως ηλικίας, θρησκείας ή εθνικότητας πιθανών να αναγνωρίσει τον εαυτό του στο πρόσωπο της Σάρλοτ, να μιλήσει με τη φωνή της, να δει μέσα από το βλέμμα της. Ακόμη και σε μας τους ενήλικες μπορεί να ξύσει πληγές του παρελθόντος που μένουν χαραγμένες κι ανεξίτηλες στη μνήμη μας και μας ακολουθούν σιωπηλά ακόμη και σήμερα. Ίσως οι λύκοι να παραμένουν λύκοι, να κάνουν πάντα ότι κάνουν οι λύκοι και να ψάχνουν μόνιμα για θήραμα, τρέφοντας τα δικά τους κενά, τις δικές τους ανασφάλειες και τους δικούς τους φόβους.
Εμείς όμως οφείλουμε ως εκπαιδευτικοί, ως γονείς αλλά και ως κοινωνία να εξημερώσουμε τους λύκους και να προστατεύουμε τα θύματα. Να δημιουργήσουμε σχολεία όπου η αγάπη, η αποδοχή, η ενσυναίσθηση και η καλοσύνη θα υψώνουν τείχος σε κάθε μορφή βίας εστιάζοντας κυρίως στην πρόληψη, την ενημέρωση, την ευαισθητοποίηση αλλά και τη συνεργασία.
